Ikerketa soziologikoek diote, krisialdi erlijiosoa «ezaxola» geroz handiagorantz lerratzen ari dela Europan. Ezaxola barea, Jainkoari buruzko planteamendu guztitik arrotz. Halaz guztiz, gero eta gehiago dira, «Jainkoaren nostalgia» nolabaiteko batek eraginik, «zerbait desberdina» bilatu beharra sentitzen ari direnak, Jainkoagan sinesteko era berri bat bilatu beharra.
Jakina, nork bere esperientziatik abiatu beharko du. Ezin jokatu duzu zeure burua beste baten kopia bihurtuz. Ezin egingo da ezer, ez beharturik, ez ordezko batez. Norberak ezagutzen ditu bere desioak eta miseriak, bere hutsuneak eta bere beldurrak. Norberak ezagutzen du Jainkoaz duen bere «beharra». Jainkoaren ahotsa ez da isiltzen sekula. Ez du oihu egiten bere mihiaz, baina bihotzera xuxurlatzen digu.
Horregatik preseski, ez da aski Jainkoaren bila kanpoan ibiltzea: liburuetan, sesioetan, eztabaidetan. Gauza bat da «erlijioaz eztabaida egitea», eta beste bat, oso bestelakoa, Jainkoaren bila bihotz egiatiaz ibiltzea. Norbera konturatzen da, garbi asko, noiz ari den Jainkoagandik ihes egin nahiz eta noiz ari den egiaz beraren bila. San Agustinek esana da: «Ez zaitez barreiatu. Barnez bil zaitez zeure hondo-hondoan. Egiak gizakiaren barnean du bere egoitza».
Jainkoaren bila ibiltzeak bere lana du, baina topo egitea ez da sekula nahikeria fanatiko baten emaitza, ezta aszesi amorratu batena ere. Jainkoa opari bat da, erregalu bat da, eta inporta duena bera «arima xumez» onartzea da. Har dezagun gogoan Georges Bernanosen «Karmeldarren Elkarrizketa»ko ama nagusi adinekoaren gogoeta: «Behin haurtzarotik irtenez gero, asko sufritu behar da bertara itzultzeko, egunsentira berriro itzultzeko gau luze bat igaro behar izaten den bezala. Itzuli al naiz ni berriro haur bat izatera?».
Ez da egokiena Jainkoaren bila ibiltzea, soilik norberaren intuizioetan sostengatuz. Era asko izaten dira nork bere burua engainatzeko edota nor bere zilborraren jirabiraka ibiltzeko: nor bere sentimenduen eta ideien jirabiraka. Horregatik, hobe dugu norberaren esperientzia Jainkoaz izan duen bere bizipenetik gida gaitzakeen beste norbaitekin partekatzea eta erkatzea. Elkarrekin partekatze hori izan daiteke estimulu edo eraginik hoberena Jainkoaren bila jarraitzeko.
«Landan ezkutuan zegoen altxorra» delako parabolan, altxorraz jabetzeko, den-dena «poz-pozik» saldu duen gizakiaz mintzo zaigu Jesus. Jainkoaren bila ibiltzeak ez du eragiten, ez tristurarik, ez nahigaberik; aitzitik, poza eta bakea sortzen ditu, orduan hasten baita pertsona bat ikusten non dagoen benetako zoriona. Gogora dezagun San Agustin: «On egiten duenak bakarrik egin dezake gizakia zoriontsu».
José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain
Urteko 17. igandea – A (Mateo 13,44-52)
BUSCAR A DIOS
Los estudios sociológicos dicen que la crisis religiosa se va deslizando en Europa hacia una «indiferencia» cada vez mayor. Una indiferencia tranquila, ajena a todo planteamiento sobre Dios. Sin embargo, son cada vez más los que, movidos por una cierta «nostalgia de Dios», sienten la necesidad de buscar «algo diferente», una manera nueva de creer en él. ¿Cómo buscar a Dios?
Sin duda, cada uno ha de partir de su propia experiencia. No hay que copiar a otros. No hay que hacer nada forzado ni postizo. Cada uno conoce sus propios deseos y miserias, sus vacíos y sus miedos. Cada uno sabe su «necesidad» de Dios. Su voz no calla nunca. No grita con los labios, pero nos susurra al corazón.
Por eso precisamente no basta buscar a Dios por fuera: en los libros, las discusiones o el debate. Una cosa es «discutir de religión» y otra muy distinta buscar a Dios con sincero corazón. Uno mismo se da cuenta cuándo está huyendo de Dios y cuándo lo está buscando de verdad. San Agustín decía así: «No te desparrames. Concéntrate en tu intimidad. La verdad reside en el hombre interior».
Buscar a Dios exige esfuerzo, pero encontrarse con él no es nunca resultado de un voluntarismo fanático ni de una ascesis crispada. Dios es un regalo, y lo importante es acogerlo con «simplicidad de alma». Recordemos la reflexión de la vieja priora en el Diálogo de carmelitas de Georges Bernanos: «Una vez salidos de la infancia, hay que sufrir mucho para volver a ella, como solo después de una larga noche vuelve a aparecer de nuevo la aurora. ¿He vuelto yo a ser de nuevo niño?».
No es lo más acertado buscar a Dios apoyándonos solo en las propias intuiciones. Hay muchas formas de engañarse o de andar dando vueltas sobre uno mismo, sobre nuestros sentimientos e ideas. Por eso es mejor compartir y contrastar la propia experiencia con alguien que nos pueda guiar desde su vivencia de Dios. Ese mutuo compartir puede ser el mejor estímulo para seguir buscándolo.
En su parábola del «tesoro escondido en el campo», Jesús habla del hombre que, «lleno de alegría», vende todo lo que tiene por hacerse con el tesoro. Buscar a Dios no produce tristeza ni amargura; al contrario, genera alegría y paz, porque la persona comienza a descubrir dónde está la verdadera felicidad. Recordemos a san Agustín: «Solo lo que hace bueno al hombre puede hacerlo feliz».
José Antonio Pagola

No hay comentarios:
Publicar un comentario