Garizuma hasi barri

lunes, 16 de febrero de 2026

Jesusi leial tentazioen artean Fieles a Jesús en medio de las tentaciones Jose Antonio Pagola

 

Lehen belaunaldiko kristauak oso garaiz hasi ziren Jesusen «tentazioez» arduratzen. Ez zituzten ahaztu nahi Jainkoari leial izaten jarraitzeko garaitu behar izan zituen gatazka eta borroka-motak. Asko laguntzen zien ardura horrek beren eginbehar bakarretik ez irteten: Jesusen urratsei jarraituz mundu gizatiarrago bat eraikitzen.

Gaurko kontakizuna txundigarria da. «Basamortuan» Jainkoaren ahotsa entzun daiteke, baina Jainkoagandik urruntzen gaituzten indar ilunen tiradizoa ere senti daiteke. «Deabruak» Jainkoaren Hitza erabiliz zirikatzen du Jesus eta Israel herrian otoizten dituzten salmoetan sostengatuz: erlijioaren barnean bertan ere ezkuta daiteke Jainkoagandik urruntzeko tentazioa.

Lehen tentazioan, gogor egin dio deabruak harriak ogi bihurtzeko Jainkoaz baliatzeari. Pertsonak behar duen lehenengo gauza jatea da, baina «gizakia ez da bizi ogiz bakarrik». Gizakiaren guraria ez da asetzen bere gorputza elikatuz bakarrik. Askoz ere gauza gehiago behar du.

Hain justu, ogirik ez dutenak miseriatik, gosetik eta heriotzatik libratzeko, aseak direnen mundu gizatasun gabe honetan zuzentasunaren eta maitasunaren gosea sorrarazi behar dugu.

Bigarren tentazioan, tenpluaren goienetik Jainkoaren segurtasuna probatzeko eskatu dio deabruak. Lasai bizi ahalko da, Jainkoaren eskuak sostengu dituela, eta estropezurik eta inolako arriskurik gabe ibili ahalko dela. Jesusek erantzun dio: «Ez ezazu tentatu Jauna, zeure Jainkoa».

Deabruarena da erlijioa segurtasuna ematen duten sineskizunen eta jardueren sistema bezala antolatzea. Ez da eraikitzen mundu gizatiarrago bat nor bere erlijioan babestuz jokatzen denean. Beharrezkoa izaten da, batzuetan, konpromiso arriskutsuak hartzea, Jesusek bezala konfiantza Jainkoagan ipiniz.

Azken pasadizoa zirraragarria da. Jesus mendi garai batean dago mundura begira. Bere oinetan «erreinu guztiak» aurkezten zaizkio, beren gatazkekin, gerrekin eta zuzengabekeriekin. Haietan ezarri nahi du berak bakearen eta Jainkoaren zuzentasunaren erreinua. Deabruak, aitzitik, boterea eta aintza eskaintzen dizkio bera adoratzen badu.

Bat-batekoa da Jesusen erreakzioa: «Jauna, zeure Jainkoa, adoratuko duzu». Mundua ezin gizatiartu da boterearen indarrez. Ezin ezarri da botererik besteren gain, deabrua zerbitzatu gabe. Jesusi boterea eta aintza bilatuz jarraitu nahi diotenak deabruaren aurrean bizi dira belauniko. Ez dute adoratzen egiazko Jainkoa.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

Garizumako 1. igandea – A (Mateo 4,1-11)


FIELES A JESÚS EN MEDIO DE LAS TENTACIONES

Los cristianos de la primera generación se interesaron muy pronto por las «tentaciones» de Jesús. No querían olvidar el tipo de conflictos y luchas que tuvo que superar para mantenerse fiel a Dios. Les ayudaba a no desviarse de su única tarea: construir un mundo más humano siguiendo los pasos de Jesús.

El relato es sobrecogedor. En el «desierto» se puede escuchar la voz de Dios, pero se puede sentir también la atracción de fuerzas oscuras que nos alejan de él. El «diablo» tienta a Jesús empleando la Palabra de Dios y apoyándose en salmos que se rezan en Israel: hasta en el interior de la religión se puede esconder la tentación de distanciarnos de Dios.

En la primera tentación, Jesús se resiste a utilizar a Dios para «convertir» las piedras en pan. Lo primero que necesita una persona es comer, pero «no solo de pan vive el hombre». El anhelo del ser humano no se apaga solo alimentando su cuerpo. Necesita mucho más.

Precisamente, para liberar de la miseria, del hambre y de la muerte a quienes no tienen pan, hemos de despertar el hambre de justicia y de amor en el mundo deshumanizado de los satisfechos.

En la segunda tentación, el diablo le sugiere, desde lo alto del templo, buscar en Dios seguridad. Podrá vivir tranquilo, «sostenido por sus manos», y caminar sin tropiezos ni riesgos de ningún tipo. Jesús reacciona: «No tentarás al Señor, tu Dios».

Es diabólico organizar la religión como un sistema de creencias y prácticas que dan seguridad. No se construye un mundo más humano refugiándose cada uno en su propia religión. Es necesario asumir a veces compromisos arriesgados, confiando en Dios como Jesús.

La última escena es impresionante. Jesús está mirando el mundo desde una montaña alta. A sus pies se le presentan «todos los reinos», con sus conflictos, guerras e injusticias. Ahí quiere él introducir el reino de la paz y la justicia de Dios. El diablo, por el contrario, le ofrece poder y gloria si lo adora.

La reacción de Jesús es inmediata: «Al Señor, tu Dios, adorarás». El mundo no se humaniza con la fuerza del poder. No es posible imponer el poder sobre los demás sin servir al diablo. Quienes siguen a Jesús buscando poder y gloria viven «arrodillados» ante el diablo. No adoran al verdadero Dios.

José Antonio Pagola

1 Cuaresma – A (Mateo 4,1-11)

No hay comentarios: