Jaunartzea

jueves, 1 de febrero de 2018

Fedearen arbolaren hiru adar


Hitza, esker ona eta inausketea


 
Aurkibidea
1.. Fedearen arbolearen sustraiak
2.. Jainkoa da enborra
3.. Arbolaren adarrak: Hitza eta bakea
4.. Adar gehiago: Alaitasuna, gorespena eta esker ona
5.. Inausketa: Parkamenaren Jaia
6.. Jainkoaren laztana: Espiritua
7.. Fedearen emoitzak: Loreak eta fruituak





Jn 14, 23-28
Jesusek erantzun eutson:
–Maite nauanak onartuko dau nire mezua; nire Aitak maite izango dau, eta Aita eta biok berarengana etorriko gara eta berarengan biziko. Maite ez nauanak, ordea, ez ditu onartzen nire hitzak. Eta adierazo deutsuedan mezua ez dot neurea, bidali nauan Aitarena baino.
«Zuokaz nazen artean esan deutsuet hau guztia. Baina Aitak Laguntzailea, Espiritu Santua, bidaliko deutsue nire izenean, eta berak gogorarazoko deutsue nik irakatsitako guztia eta ulertzen lagunduko.»
«Agurtzerakoan, bakea, neure bakea, emoten deutsuet; nik emoten deutsuedan bakea ez da munduarena bezalakoa. Ez kezkatu, ez izan bildur. Entzun dozue esan deutsuedana: “Banoa, baina itzuliko naz zuekana”.

Fedearen arbolea osatzen jarraituko dogu. Orain arte erroak eta enborra azaldu ditugu. Sustraiak otoitza, behartsuen aldeko jarrerea eta alkartea dira. Enborrak Jainkoaren irudiaren alde biak erakusten ditu: Jainkoa maitasuna da eta Jainkoa justizia da.
Jainkoagaz bat eginda bizi bagara, zoriontsu biziko gara, bizitzan arazoak izan arren. Umezaroari itxita, bizitzaren argi-ilunak gero eta argiago agertzen jakuz; poztasunak eta zailtasunak tartekatzen dira, eta, sarritan, zailtasunak ganez egiten deuskue. Halanda be, Jaunagandik adar antzeko batzuk heltzen jakuz lagungarri: Hitza eta bakea.
Hitza, Jainkoaren Hitza, da adar bat. Hitza Biblian eta ebanjelioan batuta dago. Biblia eta ebanjelioak irakurri eta gure bizitzara ekartea da kontua. Jesusen proposamenak gaurko egunerako be balio dau, baina Jesus gogoratu, ospatu eta bizi egin behar dogu.
Biblia oso zabala da; izan be, biblioteka bat da biblia, liburu askoz osatua. Atal nagusi bi ditu: Itun zaharra eta Itun barria. Jesus ardatza da, Bibliari zentzuna emoten deutsana. Itun barrian agertzen diran lau ebanjelioak ditugu Bibliaren mamia eta muina. Domekaz domeka bere atalak entzuten ditugu parrokian. Umearen katekesiko gai bakotxean be atal bat edo bi azpimarratzen dira. Eta etxean eta familian be badaukagu aukerea ebanjelioak irakurteko.
Hitzak eta hitzak dagoz, berba asko eta lar be badagoz; baina Jaunaren hitza iparrorratz baten modukoa da, erreferente bat, argi bat, norabidea markatzen deuskuna, guk ixten badeutsagu.
Hasieran, Jesusen bizitza eta hitzak izan ziran. Gero, baserriz baserri eta herriz herri, ahoz aho, bere ikasleak Jesusek egindakoa eta esandakoa kontatzen eben, bakotxak bere estilotxoagaz. Denporeagaz, zati batzuk idatziz jarri ziran, eta idatzi zan guzti horren artetik lau ebanjelio aukeratu zituan lehen alkarteak gure oinarri legez: Mateo, Markos, Lukas eta Joan.
Ebanjelioak nobela edo ipuin legez irakurri geinkez. Baina Jainkoagaz bat egiteko eta gure bizitzan lagungarri izateko bitarteko moduan be erabili geinkez. Zentzu honetan erabilteko, ebanjelioa irakurteko metodo bat aurkeztu gura dogu hemen, bakarka zein taldean irakurten dogunean erabilteko modukoa.
Ebanjelioaren irakurketa gure bizitzarako lagungarri izateko, lehen-lehenik beharrezkoa da irakurketa horretan geure burua inplikatzea eta irakurketaren zentzua gure bizitzan gaurkotzeko borondatea izatea. Zer esan nahi deust Jainkoak hitz honeekaz? Horretarako, Espiritu Santuaren argia eta indarra eskatuz hasiko gara, otoitz baten bitartez, kantatxo bat errepikatuz. Gero, aukeratu zein pasarte edo testu erabiliko dan: salmo atal bat, domekako ebanjelioa, profeten kantika bat…

Ondoren, ebanjelioa irakurri. Irakurteko metodoak bost puntu honeek ditu:
1.- Irakurri. Zer dino testuak?
·       Irakurri eta barriro irakurri testua, adi eta errespetuz. Ez irakurri ikusle edo irakurle huts baten moduan. Irakurri eta entzun, begiakaz, belarriakaz, bihotzagaz.
·       Zure buruan geratu dan berbea, irudia edo mezua barruratu eizu. Orain bai, pasatu zaitez hurrengo pausura: meditazinoa.

2.- Meditazinoa. Zer dino niri buruz testu honek?
·       Larritu barik, zabal-zabal, zer dino nire bizitzari buruz, nire gorabeherez, poztu edo nahigabetzen nauanari buruz? Erabili Hitza ispilu bat balitz moduan, bertan geure burua ikusiz.
·       Jaunaren argia nabari badozu (bere eskua, Hitza, zuretzako dan mezua), bere beharrizana be sentiduko dozu. Egitekoagaz batera bere laguntza sentiduko dozu. Aurrera ba.

3.- Otoitza, eskabidea. Testu honek Jaunari zer esatera eroaten nau?
·       Egiozu berba Jainkoari. Bere Hitza entzun eta onartu dozu. Orain, eskabidea egiteko, goresteko, itauntzeko edo eskerrak emoteko ordua da.
·       Otoitza ez da Jainkoaren eta zure arteko hartu-emon hutsa. Egin tarte bat munduko bizitzari, eleizeari, familiari, parrokiari, etab.

4.- Kontenplazinoa. Iraun tinko nire maitasunean (Jn 15,9)
·       Maite zaituan Jainkoaren begirada eta laztanakaz gozatu eizu. Onartu eizu gizon-emakumeei begiratzeko begirada barria, munduari begiratzeko eta Jainkoa aurkitzeko.
·       Ez da itaunak egiteko unea, beragaz tinko irauteko baino, bere maitasunean. Irudikatu bion arteko besarkada handi bat.

5.- Konpromisoa, ekintza.
·       Espirituarengandik jasotako argiak eta Hitzaren indarrak gauzak Jainkoaren begiez ikusten erakutsiko deutsue, ulertzen lagunduko deutsue.
·       Jainko Aitak zure premia, zure beharrizana dauka. Zu zara Jesusek idatzitako gaur egungo hitza, bere mezua zure ekintzen bidez ikusiko da, ebanjelio hori zure familiak eta lagunek egunean-egunean zugaz batera eta zugan irakurriko dabe. Konpromiso bat hartzen badozu, izan daitela txikia, egiteko modukoa, ebaluagarria.

Bakea, Jainkoaren Bakea da arbolearen beste adar bat. Jainkoak bere Bakea emoten deusku opari. Ez dau esan gura arazo barik bizitea, arazoei aurre egiteko lasaitasuna eta indarra baino, porrota bizitzaren parte bat dala onartzea, eta gure borondatea ez dala beti beteko onartzea.

Otoitzean

Jainko Aita-Ama Ona:
Fedearen arbolea, astiro-astiro, gorantza doa.
Zure laguntzaz frutu ugari emongo dau.
Ez daigula inoiz galdu guztion lagun izateko poza.
Ez daigula inoiz ahaztu guztion lagun izan geintekezala.

Jainko Aita-Ama Ona:
Eukaristiaren ogi-ardaoakaz batera bakotxaren bizitza guztia aurkezten deutsugu.
Onartu gu guztiok, zure Eleizea, zure familiako senide moduan. Janaritu eiguzu zure sakramentuakaz.

Jainko Aita-Ama Ona:
Eskerrik asko eukaristia honegaitik.
Eskerrik asko astez aste ospatu dogun guztiagaitik.
Zure Hitza izan daitela gure argia.
Zure bakea izan daitela gure bidelagun.

Dinamika 

Txoko erlijioso bat ipini etxean. Horma bat, balda bat… Bertan, hilabete honetan, jarri ebanjelioen liburua zabal zabalik. Domekan irakurri domekari dagokion zatia. Konpartitu txokoaren argazkia katekesiko taldean.


Sakontzeko

Erosi Egunean eguneko ebanjelioa liburutxoa, euskaraz zein erderaz dagoz. Egun bakotxaren ebanjelioko atala dakar komentario txiki bategaz. Oso merkeak dira eta urte osorako balio dabe.





Jn 14, 28
Entzun dozue esan deutsuedana: “Banoa, baina itzuliko naz zuekana”. Benetan maite baninduzue, poztu egingo zinatekie Aitagana noalako, Aita ni baino handiagoa da eta.

Hona hemen bizitzako gertaera bi:
         ”Aita hil jake eta gaur egon naz seme-alabakaz hileta prestatzen. Doluminak agertu ostean, aitaren bizitza eta beharrak, familia, etab. gogoratu ditugu. Urteetan izan da aita laguntzaile fina eta isila parrokian. Azkenean, hiletan aitaren zein arlo azpimarratzea gura daben itaundu deutsiet. Seme-alaben erantzuna: eskerrak emon!”
“Urteetan parrokian katekista ibilitako andre batzuei itandu neutsen zergaitik itxi eutsien katekista izateari. Batek holan erantzun eustan: “ama batek eskerrak emon orduko, beste hamaikaren kritika esker txarrekoak jasoten nebazan. Nahikoa daukat neure lobak jagoten, inoren umeak jagon beharrean”.
Horreexek dira esker onaren alde biak. Katekistaren adibidean ikusten da gaur egun eskabideak eta protestak ugaritu egin dirala. Ondo dago eskatzea eta aldarrikatzea eskubideak zapalduta badagoz (geureak zein hurkoarenak); baina umekeria bat da eskatzea eta aldarrikatzea, norbere kapritxoak beteteko bada. Eta, edozelan be, kontraesan nabaria litzateke kritika egitea esker onezko berba barik.
Kritikea ona da beti gauzak hobetzeko bada, eta gizalegez eta errespetuz adierazoten bada. Baina sarritan boluntario moduan dabilzanakaz gogor jokatzen dogu, eta ez gara konturatzen ez dabilzala soldata baten truke, herriko aurrekontuen kontura. Parrokian be horixe gertatzen da behin baino gehiagotan, eta ez gara konturatzen parrokia boluntarioek eroaten dabela aurrera.

Eskatu, eskertu eta parte hartu
Hiru pausu horreek umearen garapenean argiak dira, eta hirurak dira beharrezkoak eta sanoak. Hasieran eskatu egiten dau umeak. Negarrez edo irribarrez, badakie nori zer eskatu. Berehala ikasten dabe eta ekinak dira, lortuko dabelako konfiantzea daukielako.
Adinean eta hezkuntzan aurrera joan ahala, hurrengo pausua esker onekoak izaten ikastea da. Eskatzeagaz batera eskerrak emoten irakatsiko deutsegu, berbaz, musutxo bategaz edo jarrera positibo bategaz.
Hirugarren urratsean hezkuntza osotu egingo da, umeak etxe, eskola edo dabilen taldeetako zereginetan parte hartzen dauanean. Hasieran ekintza txikiak izango dira, baina adinean aurrera egin ahala zeregin kopurua hazi egingo da, baita ardurea be: gela batu, mahaia batu, jostailuak batu, erropak batu, argiak itzali, lagundu ardura txiki eta ez hain txikietan.
Behin baino gehiagotan, helduok eurek egiteko moduko zereginak geuk egiten deutseguz, edo euren ardurak helduok hartzen ditugu. Holangoak egiten ditugunean, lagundu beharrean, euren gaitasunak mugatu egiten ditugu, eta ez deutsegu ixten protagonista eta persona heldu izaten. Alperrak izaten laguntzen deutsegu, ostera. 
Fededunok be, fedean hazi eta hezteko prozesuan, eta Jainkoagana hurbiltzeko bidean, umearen garapeneko urrats horreek emon beharko geunkez. Holan izango da fedean eta Jesusen jarraipenean artez bagabilz, behintzat.
Fededun asko oraindino lehenengo fasean dagoz Jainkoagaz. Eskatu bakarrik egiten deutsie, eta trumoiak entzutean Santa Barbaragaz gogoratzen garan moduan, Jainkoagaz be zeozer behar dogunean gogoratzen gara: gaixo larri bat dala, azterketa gatx bat dala, lanpostu bat kolokan dala, etxeko edo familiako bat hil dala… Konfiantza dauka Jainkoagan eta eskatu egiten jako, ume batek gurasoei eskatzen deutsen moduan.
Fede bidean aurrera joan ahala, eskatu bakarrik ez, eskertu be egingo deutso: bizitza, fedea, eguraldia, lagunak, familia… Eskerrak emoten ez dakian fededuna baino tristeagorik ez dago. Jokabide horrek erakusten dau adinean, beharrean, etxeko arduratan hazi dala, baina fedean umetuta jarraitzen dauala. Eskerrak emoteko modu desbardinak egon leitekez; eskerrak emon otoitz bategaz, kandela bat biztuz, promesa bat betez eta, batez be, esker onezko otoitza dan eukaristia edo mezea ospatuz.
Mezatara ez datorrela esango dau norbaitek erritoak zahar geratu diralako. Ez ete jaku ahaztu eskerrak emoten alkarri eta Jainkoari? Besteak gugaz daukiezan zorrak argi daukaguz, baita noz mindu edo iraindu deuskuen be; ez horrenbeste guk besteakaz eta Jainkoagaz ditugun zorrak.
Hirugarren fasea parte hartzea da. Fede adoleszentzia luzatu beharrean, eskatzeagaz eta eskertzeagaz batera, Jainkoagaz parte hartu behar dogu bere egitasmoa gure artean ezarri eta gauzatu daiten. Jesusek Jainkoaren Erregetza eraikitzea esaten eutsan horri. Jainkoaren lankide izan, herrian, gizartean eta eleizan bertan.
Esker onekoak izanik, errezago sortuko da gugan gorespen kantua, gorespen otoitza, eta fedea alaitasunez biziko dogu. Aita Santuaren idazki baten izena be horixe zan: Ebanjelioaren poza. Zentzu horretan, Arratiako Eleizaren asmoa edo lema be horixe da azken urteotan: Ebanjelioaren ikasle misiolariak.
Lema horren bidez adierazo gura da ikasleak izan gura dogula, ikasten jarraitzeko gogoa daukagula, fede arloan ez dakigulako dana. Badakigu ez dala nahikoa dakigun edo daukagun fede mailagaz. Holan, haren lankide bihurtu gura dogu, Ebanjelioaren ikasle misiolari, etxean hasita.
Jainkoagaz bat eginda bizi bagara, zoriontsu biziko gara, eta zoriontasun hori zabalduko dogu inguruan. Maitatuak sentiduko gara, eta sentimentu hori zabaldu gura izango dogu gagozan lekuan gagozala, familian, katekesian, lanean, eskolan. Esker onekoak izan barik ezin da ulertu eukaristia. Jesusen bedeinkapena jasotzearen poza. Gorespena, Zu zara Zu gure Jauna!

Otoitzean

Jainko Aita-Ama Ona:
Jesus zure Semea Zugana doa, baina ez gaitu bakarrik ixten.
Bere bedeinkapena emongo deusku.
Bere Espiritua itxi deusku, bere estiloa,
bake eta justiziazko frutuak emoten jarraitu daigun.


Jainko Aita-Ama Ona:
Eukaristiaren ogi-ardaoakaz batera, hartu eizu gure esker ona, alaitasuna eta gorespena.
Zu goratu eta gurtzen zaitugu.
Eskerrak, bihotz-bihotzez, zure laguntasun eta bedeinkapenagaitik.


Jainko Aita-Ama Ona:
Eskerrik asko eukaristia honegaitik.
Eskerrik asko gugan dozun konfiantzeagaitik.
Eskerrik asko zure mezua zabaltzeko zeregina emon deuskuzalako.

Dinamika 

Bizitzari eskerrak emon; eta, horretarako, bizitzan topetan ditugun gauza, momentu eta personak identifikatu eta horreekaitik guztiakaitik gure esker ona adierazo behar dogu. Hasieran, baleiteke apur bat kostetea, baleiteke arraro sentidutea. Errezagoa izateko, bakarrik egin geinke hasieran, entrenau, esker oneko berbak geure barrurako esanez; gero, konfiantzea daukagunakaz konpartidu geinkez berba horreek: seme-alabakaz, gurasoakaz, bikotekideagaz... Apurka-apurka, eskerrak emoteko arrazoiak eta momentuak ugaritu egin geinkez, baita esker oneko adierazpenak be. Keinu asko dagoz esker ona adierazoteko; esate baterako, mosu bat, besarkada bat, irribarre bat, opari bat, berba polit batzuk…
Errutinak geureganatzeak lagundu egiten dau egunean-egunean ohitura onak hartzen. Esate baterako, bazkalaurrean mahaia bedeinkatzea izan leiteke horreetako bat, egiteko erreza dana. Badago mahaia bedeinkatzeko karta jokoa, keinu hau jolas moduan egitea erreztuten dauana.
Egunaren amaiera be une egokia izan leiteke egunean zehar egin danari begirada bat emon, eta egunean zehar bizi izan dogun on guztiagaitik esker otoitza egiteko.

Sakontzeko

Ebanjelioan Jainkoa inor baino eskuzabalago agertzen jaku: halako ehun emongo deutsudaz.
Baina Jainkoa oso ona eta eskuzabala izanda be, badakigu zailtasunak izango ditugula bizitzan, eta Jainkoak ezin deuskuzala kendu: erasoaldiak, gaixoak, heriotza, arazoak. Jesusek ez euskun inoiz ezkutatu, gorde, isildu datu hori.
Persona helduaren jarraipenak bizitza dan modukoa onartzea dakar, gaixoaldi, heriotza, istripu eta arazoakaz. Erlijioa ez da kobarde edo koldarren ihesleku edo babestoki. Batzutan, Jesusen jarraitzaile izan gura dogu arazoak ebitatuz, edo inoiz pribilegio moduan hartu gura izan dogu Jesusen taldeko edo eleizkide izatea.
Ez da hori. Jesusek emongo deuskuna hau da: zeruertz edo horizonte bat sufrimenduarentzat, indarra horri guztiorri aurre egiteko, eta gero, baina gero, betiko bizitza.
Fededunak hori guztiori itxaron bakarrik ez, uste osoa dauka horretan, fede garbia.
Lagundu guri, oraindino Jesusen jarraipenean mundu honetan argi-ilunakaz gabiltzanoi!





Jn 15, 5-14
«Ni naz mahatsondoa eta zuek aihenak. Norbait niri itsatsita badago, ni berari lez, horrek frutu asko emongo dau; ni barik ezin dozuelako ezer egin.
Niri itsatsita ez dagoana kanpora botaten dabe, ebaki eta ihartzen dan aihena moduan; gero, batu, sutara bota eta erre egiten dabe.
Aitak maite nauan legez, halantxe maite zaituet nik be zuek; iraun tinko nire maitasunean.
Zuek nire adiskide izango zarie, nik agintzen deutsuedana egiten badozue. »

Arbola baten inausketa erasangarria da. Mingarria bezain behar beharrezkoa da fruta-arbola gehienentzat. Adar edo adaxka batzuk inausi behar dira arboleak indar gehiago izan daian, eta frutu hobea emon daian. Arte bat da ondo inaustea; jakin egin behar da zein adar ebagi, zelan eta nondik ebagi, eta sasoia be egokia izan behar da. Zeregin neketsua da: tresnak prestatu, kalte egiten daben adarrak identifikatu eta ebagitako adarrak batu eta desegin (erre-txikitu-bota). Ganera, iraunkorra izan behar da zeregin honetan, urtean-urtean, eta batzutan urtean behin baino gehiagotan, landarearen garapena zaindu behar dalako, eta beharrezko mozteak egin behar diralako, landarea modu orekatuan hazi daiten. Eta helburua beti da arbolearen ona bilatzea, frutu ugari emotea.
Persona eta gizarte mailan be antzeko zeozer egin behar da. Ezin da dana ontzat emon. Dana ez da zilegi.
Fede mailan be azpimarratu beharrekoa da arlo hau. Kristasutasunak garrantzi handia emoten deutso jokabide eta jarrera negatiboak antzematen jakiteari, aurrerantzean ez egiteko. Eta gai honek kristau bizitzan daukan garrantzia handia dalako, sakramentu baten bidez ospatzen da: parkamenaren, adiskidetzearen, aitortzaren, penitentziaren sakramentua. Lehenengo eta behin norbere barrua aztertu behar da, gure adar eta frutu guztiak ez dirala onak konturatzeko. Min egin arren, inausi egin behar ditugu gure izakerearen adarrok, ez diralako onak ez guretzat ez ingurukoentzat ezta munduarentzat be. Horreek moztuz edo zuzenduz hobeto sentiduko gara, eta gure harremanak hobetuko dira. Eta holan, gu hobeto haziko gara, frutu ugariagoa eta hobea emongo dogu.
Ez da erreza beti asmatzea. Sarritan, jokabide honek edo gurari harek kalte egiten deuskula jakin arren, ez gara kapaz ebitatzeko, ez gara gai adar hori inausteko. Jainkoaren eta alkartearen beharra dogu: bere argitasuna behar dogu errua onartzeko, eta zuzentzen be lagunduko deusku. Holan, pozarren ospatuko eta eskertuko dogu parkamena. Eta geu be parkaberak bihurtuko gara.

Pekatutik libre egoteko tentaldia: harrokeria inausi

Bizitzan aurrera goazen neurrian, konturatzen gara perfekzinoa, zorionez, guztiz ezinezkoa dala. San Agustinek esaten eban moduan, gure perfekzino ezak aurkitzea, horra hor gure perfekzinoa.
Pekatutik libre biziteko tentazinoa, perfekzinoaren tentazinoa handiak dira, eta ezin badogu lortu, itxurea egiten ahalegintzen gara. Holan, esate baterako, jente aurrean gagozanean itxura hori emoteko, lau pausu honeek ditugu, ume batek be badakizanak: obeditu, eritxia eskatu, jarraitu, isildu.
-         Instituzino, alderdi edo komunikabideen arauak obeditu;
-         persona egokiei eritxia eskatu;
-         jenteari jarraitu; jentea nora, gu hara;
-         isilik egon sufrimentuaren aurrean.

Baina jokabide horreek arazo bihurtu leitekez bizitza-estilo bihurtzen baditugu:
Eta egoera larriagoa da itxurakeria hori besteengan bakarrik ikusi eta salatzen dogunean, geureagaz konturatu barik. Partiduko arbitro eta auziaren epaile bihurtzen garanean, kontuz! Eta hori luzaroan mantentzen bada, herritar batengan harrokeria dana, fededun batengan pekaturik larriena da. Harrokeria horrek itsutu egiten gaitu, ezin izango dogu antzeman argitasunez geure jokabidea, eta ez deusku itxiko erlatibizatzen ingurukoena.
Gure barruko otoitzean, eskatu deiogun Jainkoari pekatutik libre egoteko tentalditik libratu gaizala. Maitasunaren Jainkoak izan daiala tokia gugan, eta ez Legearen Jainkoak.

Ugaritasunak pobretuta: konsumoa inausi

Konsumoa nahitaezkoa da gaur egun, bertute bihurtu jaku: produzidu, konsumidu, disfrutau eta dibertidu. Bush presidentearen anekdota bat da hau: New Yorkeko torre bikiak bota zituenean, jentea animatzeko eta gogo berotzeko hitzaldian kontsumitzera deitu eban!
Hemen gehienok jokatzen dogu antzera, ezkerreko zein eskoiko, fededun zein ateo izan. Telebista piztuta hazten gara (lagun egiten deusku, nahita ez egin jaramonik!), behar ez doguna erosten dogu, zenbat eta merkeago hobeto, ekoizleen soldaten kaltetan bada be bardin deusku. Dana gura dogu: baserria, pisua kalean, eta, ahal bada, etxe bat oporretarako be bai; kotxe bat beharrera joateko eta beste dotore bat erakusteko; Jaunartzearen jaia handikeriaz ospatzen dogu, munduko pobreenak ahaztuta. Erosketa maratoi honetan, munduaren baliabideak erre egiten ditugu, eta kolokan ipini ekologiaren oreka eta etorkizuna.
Tradizino espiritual nagusi guztietan eta terapia psikologiko moderno gehienetan, gehiegizko konsumoa barruko hutsune baten sintomatzat joten da. Barruko hutsune hori ezin da erosketa eta hamaika trastez bete. Eta zein da urtenbidea?
Urtenbidea benetan garrantzitsua dana bilatzea da. Bizitzarako oinarrizkoa dana ez da erosten, aldean daukagu, gugan dago. Baina hainbeste janarik, erropak eta bidaiak preso gaukiez, aske izatea eragozten deuskue eta ez deuskue ixten bizitzaz gozatzen, eta geure barrutasuna lantzen: biziteko poza, edertasun zaletasuna, laguntasunaren oparia, naturagaz bat egitea, egia bilatzea, espirituaren sakontasuna. Horreek danak libre hazten dira, doan, gauzak pilatu barik.
Hori dana lantzen dogunean, orduan aberastu egiten gara, indartu, adoretu. Ezin dau inork hori kendu. Aberastasuna ez da gauza asko eukitea, gitxiago gura izatea baino.

Otoitzean

Jainko Aita-Ama Ona:
Apal-apalik gatoz zure aurrera.
Zure parkamena eskatzeko eta eskertzeko batu gara.
Zabaldu gure begiak gure okerrak ikusteko.
Zabaldu gure bihotzak okerrok zuzentzeko!

Jainko Aita-Ama Ona:
Ogi eta ardao honeekaz batera
gure bizitza guztiak zure eskuetan itxi gura ditugu.
Zabaldu gure bihotzak daukaguna eskertzeko.
Zabaldu gure eskuak garana konpartitzeko.

Jainko Aita-Ama Ona:
Harrokeriak senideagandik bereizten gaitu.
Harrokeriak txikitu eta ez deusku handitzen ixten.
Inausi gure harrokeriak.


Dinamika: motxila hutsitutea

Esan zuon ikasleei eserleku baten jesartzeko, bisualizazino bat egiteko.

1- Hiru-lau arnasketa sakon egiteko esan, eta apurka-apurka itxi daizala begiak (geldialdi bat egin). Gero, sentidu daizala bere gorputzeko atal guztiak; zelan sentiduten dozuz hankak?, eta belaunak?, eta sabela?, etab.
2- Erlaxatzen danean, eta haren atentzinoa lortzen dogunean, basoan oinez lasai-lasai doala imajinauko dau. Oin, detalle txikitxoetan fijauko da; esate baterako, bedar berdea, eguzki ederra edo txorien txioak.
3- Holango baten, sentidu daiala motxilak pisu lar daukala berarentzat, kezkez beteta dagoala, eta kezka horreek ez deutsiela guztiz zoriontsu izaten ixten. Atera daizala kezka horreek banan-banan eta itxi daizala lurrean. Ez da beharrezkoa, ezta komenigarria be, esatea zer atera dauan, ez badau horretarako interesik erakusten. Ariketa amaitu baino lehenago, hartu daiala barriro arnasea, eta mobidu daizala eskuak eta hankak, eta, azkenean, zabaldu daizala begiak.
Noizean behin motxila hutsitutea barrukotasuna heziten jakitea da.



Sakontzeko

Frantzisko Aita Santua, ‘Laudato Si’ Denona den etxea zaintzeaz, 211. zenbakia (Testu hau www.arratia.tk web gunean dozu doan).





   



..................................................................




. 35





Publicar un comentario