Bere harremanak gaizki ezagututako Jesus batekin dituen Elizak, gutxi maite duenarekin eta ohikeriaz doi-doi gogoratzen duenarekin dituenak, arriskua du itzaltzen joateko. Itzalia den Jesus baten inguruan eta liluratzen ez duen eta bihotza ukitzen ez duen baten inguruan biltzen den kristau-elkarte bat etorkizunik ez duen elkartea da.
Elizan premia gorrikoa dugu Jesusekin beste kalitate bateko harremanak izatea. Jesusen esperientzia biziak markatu dituen kristau-elkarteen premia dugu. Denok parte har dezakegu Elizan Jesus benetan sentitua izan dadin, Jesus era berri batean, pertsona bizi bezala, biziko duen elkartea izan dadin. Guztiok egin dezakegu Eliza Jesusi atxikiagoa izan dadin, Jesusi itsatsiago bizi dadin. Nola?
Jesusek azken afarikoan egindako agurra berregin du Joanek bere ebanjelioan. Ikasleek sumatu dute oso denbora gutxi barru kendu egingo dietela Jesus. Zer izango da orduan beraien zoria, Jesus gabe? Nori jarraituko diote? Non elikatuko dute beren esperantza? Txera eta samurtasun bereziaz mintzo zaie Jesus. Bera gabe utzi aurretik, gero ere berarekin loturik nola bizi ikusarazi nahi die, baita bera hil ondoren ere.
Beste ezer baino lehen, bihotzean grabaturik eduki behar dute, inoiz ere ahaztuko ez duten hau: «Ez zaituztet umezurtz utziko. Itzuliko naiz». Ez dute sentitu behar inoiz ere bakarrik daudenik. Beste presentzia-era batez mintzo zaie Jesus, inguratuko eta biziaraziko dituenaz; hain zuzen, beren barne hondokoenean atzemango dute. Ez ditu ahaztuko. Etorriko da eta beraiekin biziko da.
Jesus ezin ikusi ahalko da jadanik mundu honetako argiaz, baina beraren jarraitzaileek atzeman ahalko dute fedearen begiez. Ez ote genuke gehiago zaindu eta biziberritu beharko Jesus berpiztuaren presentzia geure artean dugula? Nolatan lan egin ahalko dugu mundu gizatarrago baten alde, ebanjelioaren antzekoago den Eliza baten alde, Jesus sentitzen ez badugu geure ondoan?
Jesus beste esperientzia batez mintzo zaie, ikasleek orain arte ezagutu ez duten batez, Galileako bideetan barna jarraitzen ziotenean: «Jakingo duzue ni neure Aitarekin nagoela eta zuek neurekin». Hau da oinarrizko esperientzia. Gure fedea sostengatzen duena. Geure kristau-bihotzaren hondoan badakigu, Jesus Aitarekin dagoela eta gu Jesusekin berarekin gaudela. Den-dena aldatzen du honek.
Esperientzia hau maitasunak elikatzen du: «Maite nauena… nik ere maiteko dut eta agertuko natzaio». Posible ote da egunero bere gurutzea hartzen duen Jesusi jarraitzea bera maitatu gabe eta berak min-minez maite gaituela sentitu gabe? Posible ote da kristautasunaren gainbeheratzea ekiditea maitasun hau biziberritu gabe? Zein indarrek mugiaraziko du Eliza, itzaltzen uzten badugu? Nork bete ahalko du Jesusek utzitako hutsunea? Nork ordezkatuko du beraren presentzia bizia gure artean?
José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain
Pazkoaldiko 6. igandea – A (Joan 14,15-21)
NO ESTAMOS HUÉRFANOS
Una Iglesia formada por cristianos que se relacionan con un Jesús mal conocido, poco amado y apenas recordado de manera rutinaria es una Iglesia que corre el riesgo de irse extinguiendo. Una comunidad cristiana reunida en torno a un Jesús apagado, que no seduce ni toca los corazones, es una comunidad sin futuro.
En la Iglesia de Jesús necesitamos urgentemente una calidad nueva en nuestra relación con él. Necesitamos comunidades cristianas marcadas por la experiencia viva de Jesús. Todos podemos contribuir a que en la Iglesia se le sienta y se le viva a Jesús de manera nueva. Podemos hacer que sea más de Jesús, que viva más unida a él. ¿Cómo?
Juan recrea en su evangelio la despedida de Jesús en la última cena. Los discípulos intuyen que dentro de muy poco les será arrebatado. ¿Qué será de ellos sin Jesús? ¿A quién le seguirán? ¿Dónde alimentarán su esperanza? Jesús les habla con ternura especial. Antes de dejarlos quiere hacerles ver cómo podrán vivir unidos a él, incluso después de su muerte.
Antes que nada, ha de quedar grabado en su corazón algo que no han de olvidar jamás: «No os dejaré huérfanos. Volveré». No han de sentirse nunca solos. Jesús les habla de una presencia nueva que los envolverá y les hará vivir, pues los alcanzará en lo más íntimo de su ser. No los olvidará. Vendrá y estará con ellos.
Jesús no podrá ya ser visto con la luz de este mundo, pero podrá ser captado por sus seguidores con los ojos de la fe. ¿No hemos de cuidar y reavivar mucho más esta presencia de Jesús resucitado en medio de nosotros? ¿Cómo vamos a trabajar por un mundo más humano y una Iglesia más evangélica si no le sentimos a él junto a nosotros?
Jesús les habla de una experiencia nueva que hasta ahora no han conocido sus discípulos, mientras lo seguían por los caminos de Galilea: «Sabréis que yo estoy con mi Padre y vosotros conmigo». Esta es la experiencia básica que sostiene nuestra fe. En el fondo de nuestro corazón cristiano sabemos que Jesús está con el Padre y nosotros estamos con él. Esto lo cambia todo.
Esta experiencia está alimentada por el amor: «Al que me ama… yo también lo amaré y me revelaré a él». ¿Es posible seguir a Jesús tomando la cruz cada día sin amarlo y sin sentirnos amados entrañablemente por él? ¿Es posible evitar la decadencia del cristianismo sin reavivar este amor? ¿Qué fuerza podrá mover a la Iglesia si lo dejamos apagar? ¿Quién podrá llenar el vacío de Jesús? ¿Quién podrá sustituir su presencia viva en medio de nosotros?
José Antonio Pagola


No hay comentarios:
Publicar un comentario